Matka w niedyspozycji.

Chwilowa sytuacja unieruchomienia i uziemienia w domu sprawiła, że zupełnie innym okiem spojrzałam na to wszystko czym zajmuję się na co dzień. Zawsze wydawało mi się, że obowiązków mam dużo przy dwójce dzieci, domu, pracy i rozwijaniu siebie,  ale nie myślałam, ze tego jest tyyyle. Leżąc teraz czy siedząc i wydając polecenia domownikom – zrób to, przynieś tamto, schowaj, pamiętaj, podaj, podnieś – aż głowa mnie rozbolała od samego gadania. Od razu pomyślałam, że każda mama, która nie korzysta z pomocy przynajmniej 2 osób ma przerąbane. Teraz przy organizacji mam wsparcie mamy, taty, siostry, męża  a i tak w domu muszę ogarnąć.  Co zatem robię? Kuśtykam o kulach i odkurzam, ładuję pralkę i rozładowuję, zmywam i pod nosem przeklinam. Chcę mieć już swoją zdrową nogę, żeby za chwilę złapać się na refleksji, że jak już sprawność odzyskam to ta praca kilku osób znowu spadnie  na mnie.  Po coś ta cała afera z nogą się wydarzyła. Już nie mogę siebie nadużywać milionem obowiązków. Muszę po prostu muszę cedować je na innych. Trudno, że rodzice to para starszych państwa, trudno, że siostra ma swoje dzieci, trudno, że mąż ma dużo pracy. Ja jestem matką dwójki dzieci, do tego zarabiającą poza domem. Co jest z tym cholernym światem, że chce ciągle wszystko zwalać na barki, plecy i nogi kobiet?!!  I dlaczego większość z nas  kobiet nadal się temu poddaje?! Bierze te wszystko na siebie zamiast z pełnym do tego prawem angażować innych, zlecać zadania, tupać albo leżeć i żądać? Nie dziwię się już depresjom, chorym kręgosłupom, frustracjom i innym nieprzyjemnościom, jakie spotykają kobiety.  Jak to wszystko można samej znosić? Nie da się po prostu! Dzisiaj marzę o prawdziwej globalnej wiosce, w której społeczność będzie pomagała wychowywać dzieci, a nie tylko gadać co powinnyśmy, co nam wolno i jakie to jesteśmy roszczeniowe. I marzę o tym, żebym wreszcie sama nie ulegała tej presji porządku, organizacji i  brania na siebie i że wreszcie sama z siebie a nie z przymusu chorej nogi  poleżę sobie tydzień z pilotem w ręku i herbatką na stoliczku!

Doceń to co masz

Tytuł piosenki Bednarka świetnie pasuje do tego, co do mnie dzisiaj dotarło. Nie ma potrzeby roztrząsać tego co było, tym bardziej tego co będzie. Dzisiaj jest dzisiaj, więc doceniam to co mam dzisiaj, teraz, już. A jest tego całkiem sporo. Na spokojnie na już mogę docenić siebie i pochwalić za to, że: mam dwójkę dzieci, które wspaniale wychowuję; mam mieszkanie, w którym jest przytulnie i spokojnie mieszka się mi i  mojej rodzinie; mam pracę, która sprawia mi radość; mam szafę pełną ubrań, które mogę założyć (choć nowy by nie zaszkodziły); mam auto (stare, bo stare, ale jeździ) i mam głowę na karku, która to wszystko ogarnia! Zatem z dniem dzisiejszym koniecznie muszę to napisać, że jestem wielka i doceniam siebie i wszystko co robię, bo jest to co najmniej wystarczająco dobre, jak nie dużo ponad to! I tobie droga mamo proponuję pomyśleć podobnie o sobie i swoim życiu. Ty doceń to co maszJ

Strach

Ostatnia informacja, którą szumnie przekazywały media, o matce, która zbierała pieniądze na jedzenie z jednym dzieckiem w wózku, a drugim do niego 'przywiązanym' poruszyła mnie bardzo. Po pierwsze to musi być straszne uczucie, kiedy nie ma się pieniędzy na jedzenie dla dzieci i trzeba o nie prosić na ulicy. Szkoda mi trochę tych dzieci, ale z drugiej strony są przy matce. Może ona nie rozumie, nie jest świadoma pewnych swoich zachowań,  że można inaczej. Wierzę, że to da się naprawić. Po drugie cieszy mnie, że w naszym kraju wreszcie ludzie reagują na takie sytuacje. To dobrze, ale z drugiej strony znowu ludzie mają tendencje do nagonki i demonizowania. Mocno to poczułam po tej sytuacji, że jak idę ulicą ze swoimi dziećmi to czuję na sobie dużo więcej spojrzeń niż dotychczas. Strażnicy poprawnego zachowania podwoili swoją czujność. Poniekąd to dobrze, ale z drugiej strony czuję w związku z tym lekki niepokój, ba, może nawet strach. Co będzie jak nagle coś powiem głośniej do dziecka, bo akurat jest trudna sytuacja. Co będzie jak niechcący zupełnie złapię je za rączkę nie tak jak trzeba. Wiem, że to lekka paranoja, ale naprawdę to czuć. Strach w tym przypadku nie jest dobrą emocją, bo dzieci to czują i też zaczynają się bać. Zupełnie jak w Norwegii, gdzie prawo jest tak skonstruowane, że za byle 'niepoprawne' zachowanie rodzica do dziecka w zasadzie mogą przyjść i je odebrać. Tam rodzice żyją w ogromnym strachu, a ten odczuwają dzieci i to uważam, nie jest dobre. Myślę sobie,  że oczywiście, jako społeczeństwo musimy strzec dzieci i pilnować, aby krzywda im się nie działa, ale nie popadajmy w przesadę i wykazujmy zrozumienie dla nas - matek. Czasem nie wiemy, czasem nie rozumiemy, nie mamy świadomości pewnych spraw. Czasem zwyczajnie potrzebujemy wsparcia zamiast nagonki. 

Więcej niż słowa

Dzisiaj, w drodze z przedszkola do domu byłam świadkiem pewnej sceny. Dwie bardzo zdenerwowane mamy biegały wkoło budynku, blisko jakiegoś punktu przedszkolnego i gorączkowo nawoływały swoje dzieci. Kątem oka widziałam te dzieciaki, potem kolor kurtki jednego z nich mrugną mi na pobliskim placyku. Przez chwilę poczułam to straszliwe uczucie, że dziecko znika z pola widzenia i nigdzie go nie ma. Masakra. Inaczej nie da się tego określić. Masakra, lęk, panika. Pomogłam tym mamom odnaleźć swoje dzieciaki, które w najlepsze harcowały na zjeżdżalni. Kiedy się odnalazły, oczywiście dostały burę. To było do przewidzenia, sama pewnie bym się wściekła, gdyby moje pociechy czmychnęły przez ulicę i oddaliły się ode mnie w ten sposób. Rozumiem te mamy, ale to co potem mówiły do dzieci i jak je odpychały z powodu tego co zaszło nie było już dla mnie takie zrozumiałe. Jedna powiedziała, że za karę dziecka nie przytuli, a druga, że odwoła jutrzejsze urodzinowe przyjęcie. Osobiście uważam, że dziecka w żadnej sytuacji nie wolno odtrącać emocjonalnie, nawet jeśli przeskrobie coś takiego. Po drugie nie powinno się w ten sposób 'karać' dziecka. To kolejna masakra. Dobrze jest wyrazić swoje uczucia, złość. To rozumiem, ale kara? Czego uczą dzieci kary i nagrody? Że rzeczy są ważniejsze od nich. Jak będziesz grzeczna, to kupię ci xyz. Jak nie będziesz grzeczna to nic ci nie kupię. Uczymy dzieci zależności od rzeczy i poczucia, że coś materialnego jest potencjalnie lepsze od nich i że same mogą być gorsze od tych rzeczy.  Kolejna masakra. Żadna rzecz nigdy nie może być lepsza od człowieka, a człowiek gorszy od rzeczy.  Dzisiejsze zajście to dla mnie wielka nauka. Ja nie chcę, aby moje pociechy czuły się gorsze od potencjalnej czyhającej 'kary' czy 'nagrody'. Dlatego nie stosuję ani jednego, ani drugiego. 

Pani dobra rada

Spokojny dzień na nartach. Córka szusuje z grupa dzieciaków a synek pierwszy raz na nartach. Nagle larum, patrzę z góry a tam wokół synka zebrała się grupa osób. Prędko zjeżdżamy, aby zobaczyć o co chodzi. To tylko mały smuteczek. Chciał do mamy. Przytulanie, buziaczki i już jest dobrze. Nagle z nienacka z impetem podjeżdża do mnie starsza pani. Jej mina od razu mi się nie podoba. Czuje w powietrzu, ze to wyraz twarzy "pani dobra rada". I nie mylę się.. Ile lat ma pani synek? Pyta jeszcze niewinnie. Prawie 4 odpowiadam. Tak myślałam, taki maluch proszę pani to nie może tak długo jeździć. Godzina to maksymalnie ile może. Widzi pani jak płakał, nie można tak! Górski, słoneczny uśmiech znika z mej twarzy. Nawet na feriach nie można mieć spokoju od starszej "pani dobra rada"!

Walentynka dla mamy

Jesteś z pewnością niezwykłą kobietą. Urodziłaś dziecko, a może nawet dwoje czy troje. Może nie urodziłaś wcale, ale opiekujesz się innymi,  koleżankami,  rodzicami, czy partnerem/ partnerką. W każdym razie będąc kobietą zawsze  jesteś czyjąś matką.  Myślisz o innych, karmisz, wspierasz, wysłuchujesz, pomagasz, rozumiesz. Gotowa do pomocy, do  kochania i dawania. Pracujesz, zarabiasz, dbasz o dom. To wszystko dajesz innym, bo ich kochasz. A co z Tobą? Czy dajesz te wszystkie rzeczy też sobie? Czy chwalisz się za zwycięstwa i porażki? Czy dodajesz sobie otuchy kiedy wszystko się wali? Czy masz dla siebie cierpliwość i zrozumienie? Czy zwyczajnie kochasz siebie i myślisz, że zasługujesz na to co najlepsze? Jeśli odpowiedziałaś TAK na powyższe pytania to pewnie już dzisiaj sprawiłaś sobie walentynkowe serduszko.  Ja piszę  i łezka kręci mi się w oku, bo stwierdzam, że tak łatwo jest kochać innych a tak meeeega trudno kochać siebie.  Nie katować się kolejną dietą cud, wyrzutami sumienia, że znów nie zrobiłam wystarczająco dużo, że nie jestem taka, że jestem siaka… że nie warta, nie zasługująca…  Jak trudno po prostu się docenić , pochwalić i być z siebie dumną! Albo uśmiechnąć się do siebie i złapać dystans.  Tak trudno siebie kochać zwyczajnie.  Moją walentynką dla mnie samej na dzisiaj jest postanowienie, że każdego dnia od dzisiaj do końca świata będę siebie kochać, mówić sobie, że jestem świetna, że radzę sobie, że czuję dumę i że zwyczajnie fajnie mi być ze sobą.  I koniecznie przesłucham całą ukochaną płytę U2 J  A ty jaką walentynkę sobie dzisiaj sprawisz droga kobieto??

Matka-Tyrka

Z okazji bycia matką stworzę chyba partię, której głównym postulatem będzie wypłacanie miesięcznej pensji każdej matce, która zawodowo zajmuje się swoimi dziećmi i domem. Jako iż jest to ogromna ‘tyrka’ na rzecz  świata (bo dzieci nie wychowuje się dla siebie tylko dla społeczeństwa) będę wnioskować o co najmniej 2000 netto miesięcznie za każde wychowywane dziecko. Na więcej pewnie w tym kraju nie ma co liczyć, choć praca matki-tyrki wata jest znaczenie, znacznie więcej.  Zastanawia mnie też czemu osoby ‘niepracujące’ dostają zasiłki, a matki pracujące w domu nie. Odpowiedź zaliczam do absurdów kraju naszego kochanego i postanawiam wreszcie zwrócić uwagę każdego na wartość jaką jest praca matki. Niedoceniana, jakby ‘niewidzialna’ ręka niemalże, praca matki sprawia, że pranie jest zrobione, posegregowane, jedzenie buzuje w kociołki, dzieci są zadbane, plecaczki maja spakowane, śniadanka pozawijane. Łóżka ścielą się jakby ‘same’  a naczynia i dom mają funkcję samooczyszczania chyba, bo przecież matka-tyrka w między czasie odwozi i zawozi, organizuje i planuje, kombinuje a czasem jeszcze pracuje zawodowo!  Wreszcie zmęczona pada ok.22 aby usłyszeć miłe słowa, że przecież NIC nie robi. Naprawdę nie wiem, jakim logicznym twierdzeniem jest to uzasadniane, ale z pewnością nie żadnym prawdziwym. Obserwacje moje dotyczą nie tylko panów, ale czasem samych kobiet, które siebie i swojej pracy kompletnie nie doceniają. Nie ma się co dziwić jednak, gdyż wartości jakie wokół nas panują to kupno i sprzedaż, a matka-tyrka za swoja pracę kupić może niewiele. Niewymierne wartości jakie ma praca matki okazują się jednak niewystarczające dla chciwej gospodarki, która łasa jest na to, co da sie policzyć. Świat jednak nie docenia faktu, że to właśnie matki-tyrki wychowują dla niego przyszłych obywateli i konsumentów. Dlatego właśnie   postuluję o docenienie pracy matki i o stosowne wynagrodzenie codziennego tyrania przy dzieciach.